Όλα Για Την Έυα

1950, σε σκηνοθεσία Τζόζεφ Λέο Μάνκιεβιτς, με τους Μπέτι Ντέιβις, Αν Μπάξτερ, Τζορτζ Σάντερς, Σελέστ Χολμ, Γκάρι Μέριλ, Χιού Μάρλοου, Μέριλιν Μονρόε, Θέλμα Ρίττερ, Γκρέγκορι Ράτοφ, Μπάρμπαρα Μπέιτς, Γουόλτερ Χάμπτεν

Τρίτη 23 Αυγούστου 2016

Τρίτη 23 Αυγούστου 2016

Η ΙΣΤΟΡΙΑ
Ένα βράδυ μια φανατική θαυμάστρια της ντίβας του Μπρόντγουεϊ, Μάργκο Τσάνινγκ θα βρεθεί στο καμαρίνι της κι έκτοτε θα γίνει το δεξί χέρι της. Έχοντας πλέον αναλάβει τα καθήκοντα της αποκλειστικής της οικονόμου και γραμματέα, η νεαρή και άσημη Εύα Χάρινγκτον θα βάλει μπρος το υποχθόνιο σχέδιό της, δηλαδή να φτάσει στην κορυφή του Μπρόντγουεϊ χρησιμοποιώντας κάθε, μα κάθε μέσο.

ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΙΣΤΟΡΙΑ
Το 1949 ο Τζόσεφ Μάνκιεβιτς, ο οποίος είχε ήδη κερδίσει όσκαρ σκηνοθεσίας την ίδια χρονιά για την ταινία «Γράμμα σε τρεις συζύγους», διαβάζοντας στο Cosmopolitan το μικρό διήγημα της Μαίρη Ορ «Η σοφία της Εύας», αποφασίζει να βασιστεί σε αυτό και να γράψει ένα σενάριο για ταινία με θέμα την ηλικιωμένη ηθοποιό, κάτι που ήθελε καιρό να κάνει. Έτσι, έγραψε το αρχικό σενάριο του Όλα για την Εύα, με τίτλο «Τελευταία παράσταση» και το παρουσίασε στον πρόεδρο της 20th Century Fox και παραγωγό Ντάριλ Φ.Ζάνουκ, ο οποίος ενθουσιάστηκε τόσο ώστε να συνδράμει στις τροποποιήσεις. Ήταν μάλιστα ο Ζάνουκ που πρότεινε στον Μάνκιεβιτς τον τίτλο «Όλα για την Εύα».
Πρόκειται για ένα μάθημα σκηνοθετικού ύφους της κλασικής περιόδου του Χόλιγουντ, που όμως αφήνει να διαφανούν κάποια ίχνη του μοντερνισμού της επόμενης δεκαετίας. Γι’ αυτό και μοιάζει τόσο αγέραστη. Μετά την προβολή της απέσπασε διθυραμβικές κριτικές και φυσικά το Όσκαρ καλύτερης ταινίας, ενώ τιμήθηκε με 6 βραβεία Όσκαρ και στάθηκε αρκετά προφητική, αν αναλογιστούμε ότι χάρισε ένα βραβείο ερμηνείας στην Μπέτι Ντέιβις στις Κάννες, έκανε όμως διάσημη και την Αν Μπάξτερ, η οποία γρήγορα «ξεχάστηκε» και παραγκωνίστηκε από την ξανθιά σεξοβόμβα, που κλέβει σε μια σκηνή την παράσταση και ακούει στ’ όνομα Μέριλιν Μονρόε!
Η ταινία είναι μία ταινία για τις γυναίκες φτιαγμένη από έναν άντρα. Ο δημιουργός της με ξεκάθαρη ψυχαναλυτική διάθεση προσεγγίζει την γυναίκα που, σύμφωνα με άποψη που έχει διατυπώσει ο ίδιος, είναι πολύ πιο πολύπλοκο και πολυεπίπεδο πλάσμα από τον άνδρα.
Ένα ψυχολογικό δράμα με έντονα στοιχεία μαύρης κωμωδίας, δομημένο ως νουάρ. Ως προς το περιεχόμενό της είναι μία διατριβή πάνω στις ανθρώπινες νευρώσεις και στις σκοτεινές προθέσεις που διέπουν τις σχέσεις των ανθρώπινων όντων.
Ο δημιουργός μας παραδίδει επίσης μία ρεαλιστική απεικόνιση των παρασκηνίων του Broadway και της θεατρικής σκηνής της Νέας Υόρκης καθώς και των ανθρώπων που υπηρετούν τις Show Business συχνά με κόστος την ακεραιότητά τους.
Σε μια πρωτόλεια ανάλυση ο θεατής θα αντιληφθεί ότι ο προβληματισμός του σκηνοθέτη εστιάζεται στα θέματα της αιώνιας γυναικείας αντιπαλότητας της οποίας αφετηρία είναι πάντοτε η διεκδίκηση ενός άντρα. Ως ένα βαθμό ισχύει. Ο Μάνκιεβιτς προβαίνει σε πρωτοφανείς αναλύσεις γύρω από την γυναικεία φιλία που είναι δυνατή και ταυτόχρονα ανταγωνιστική, γύρω από τις γυναικείες ανεξήγητες –συχνά υπερβολικές- παρορμήσεις που σχεδόν πάντα ισοπεδώνουν τους άντρες και τους μπλοκάρουν συναισθηματικά, γύρω από τις γυναικείες ανασφάλειες. Όμως η λαμπρότητα του κειμένου έγκειται στο γεγονός ότι ο συγγραφέας του δεν αρκείται στις παραπάνω διαπιστώσεις. Προχωρά βαθύτερα σε μία προσπάθεια ερμηνείας της γυναικείας ψυχοσύνθεσης.
Το ευφυές ψυχογράφημα γυναικών που καταλήγουν αντίπαλες drama queens στη θεατρική σκηνή των φιλοδοξιών τους, είναι τόσο καλογραμμένο που, 6 δεκαετίες μετά την πρεμιέρα του, στέκεται ακόμα αλώβητο από το χρόνο.

Categories: Τρίτες με ποπ-κορν | Leave a comment

Οι Εντιμότατοι Φίλοι μου

1975, σε σκηνοθεσία Μάριο Μονιτσέλι, με τους Ούγκο Τονιάτσι, Γκαστόνε Μόσκιν, Φιλίπ Νουαρέ, Όλγα Καρλάτου

Τρίτη 16 Αυγούστου 2016

Τρίτη 16 Αυγούστου 2016

Η ΙΣΤΟΡΙΑ
Φλωρεντία. Ο δημοσιογράφος Περότσι, ο αρχιτέκτονας Mελάντρι, ο μπάρμαν Nέκι, ο χειρουργός Σασαρόλι και ο κόμης Mασέτι, πενηντάρηδες στην ηλικία αλλά σκανταλιάρικα παιδιά στην ψυχή και το πνεύμα, στήνουν φάρσες και κάνουν χοντρές πλάκες, αναζητώντας μια οριστικά χαμένη νιότη.

ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΙΣΤΟΡΙΑ
Χωρίς αμφιβολία, μια από τις καλύτερες μαύρες κωμωδίες όλων των εποχών. Ο Μάριο Μονιτσέλι, εν έτει 1975 φιλμάρει ένα τολμηρό αριστούργημα που διηγείται τις σκανδαλιές μιας παρέας πενηντάρηδων.
Σύνδρομο του Peter Pan στο πιο εξτρεμιστικό του, χοντράδες αλλά και μελαγχολία είναι τα χαρακτηριστικά της ταινίας του Μονιτσέλι, μεγάλη επιτυχία στην Ιταλία που οδήγησε και σε δύο ακόμα sequel. Το φιλμ είναι βασισμένο σε μια σεναριακή ιδέα του Πιέτρο Τζέρμι, ο οποίος όμως απεβίωσε πριν τα γυρίσματα με την σκυτάλη να περνάει στο 60χρονο τότε Μονιτσέλι, που σύμφωνα με πολλούς είναι υπεύθυνος για την αλλαγή του κλίματος προς το φαρσέσκο. Η ταινία ισορροπεί με αξιοθαύμαστη ακρίβεια ανάμεσα στο δράμα και την κωμωδία, στο κωμικό και στο τραγικό και η μουσική επένδυση ντύνει με τον πιο όμορφο τρόπο την ταινία.
Η άτακτη αυτή – αλλά με πινελιές τραγικότητας και πικρίας για το πέρασμα του χρόνου που κάνει τους ήρωές μας να φαντάζουν ακόμα πιο αφελείς από ότι είναι – κωμωδία, δεν στηρίζεται τόσο σε ένα σφιχτό σενάριο όσο στο αυθεντικό παρεΐστικο κλίμα μεταξύ των πρωταγωνιστών, που κάνει τους διαλόγους να μοιάζουν αυτοσχεδιασμένοι εκείνη τη στιγμή.
Ο Μονιτσέλι δεν μπλέκεται πολύ στα πόδια των πρωταγωνιστών του, απλά ακολουθώντας τους με την κάμερα αιχμαλωτίζει τις γνήσιες ερμηνείες τους.
Πολλοί κατηγόρησαν το φιλμ για απόλυτη κενότητα και μισογυνία. Κατά ένα μέρος οι κατηγορίες στέκουν. Οι γυναίκες στο σύμπαν του «Amici Miei» (ο ιταλικός τίτλος) είναι δύο ειδών: σύζυγοι, άρα ευθύνες προς αποφυγή ή πεταχτές νεαρές, για διασκέδαση. Αυτό που φαίνεται ότι διαφεύγει από κάποιους είναι ότι δεν πρόκειται για σεναριακή γενίκευση. Η πρωταγωνιστική πεντάδα χαρακτηρίζεται ξεκάθαρα από ένα συναίσθημα κυνισμού και μισανθρωπίας (όχι μόνο μισογυνίας)-τα σχέδια τους είναι η απάντηση σε όλους όσους τους περιτριγυρίζουν, ένοχοι του να είναι μια ζωή θύματα.
Οι χαρακτήρες του φιλμ ρίχνουν χαστούκια σε αγνώστους γιατί δεν έχουν το κουράγιο να τα ρίξουν στον εαυτό τους.
Πίσω από την ιστορία κρύβεται μια πικρή σάτιρα της αστικής κοινωνίας και των δομών της εξουσίας που τη στηρίζουν, με τρόπο που το «Εντιμότατοι φίλοι μου» αποτελεί ένα από τα καλύτερα δείγματα της ιταλικής κωμωδίας, που στη δεκαετία του ’60 και μέχρι τα μέσα του ’70 δημιούργησε τη δική του «σχολή».

Categories: Τρίτες με ποπ-κορν | Leave a comment

Αύγουστος 2016

13895103_884159745021265_4590349553708488157_n

Categories: Αφίσα του μήνα | Leave a comment

Ο Τρελός Πιερό

pierrot-le-fou-poster

Τρίτη 9 Αυγούστου 2016

1965, σε σκηνοθεσία  Ζαν Λουκ Γκοντάρ με τους: Ζαν Πολ Μπελμοντό, Αννα Καρίνα, Σάμουελ Φούλερ

Η ΙΣΤΟΡΙΑ
Ο Πιερό εγκαταλείπει την γυναίκα και την κόρη του και το σκάει από το Παρίσι με την babysitter προσπαθώντας μαζί να αποφύγουν τους επαγγελματίες Αλγερινούς δολοφόνους που την καταδιώκουν. Μετακινούνται διαρκώς στη Μεσόγειο και στην διάρκεια του ταξιδιού φιλοσοφούν για τα πάντα.

ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΙΣΤΟΡΙΑ
«Μετά τα πενήντα, ο Βελάσκεθ δε ζωγράφιζε πια κάτι συγκεκριμένο.
Πλανιόταν γύρω από τα πράγματα με τον αέρα και το λυκόφως,
ξάφνιαζε τη σκιά, τη διαφάνεια, τους χρωματιστούς παλμούς,
που ήταν το κέντρο της σιωπηλής συμφωνίας του.
Έπιανε μόνο τις μυστηριώδεις αλλαγές στον κόσμο,
που αλληλοεπηρεάζονται σε σχήματα και τόνους
σε μια διαδικασία μυστική και αέναη,
που τίποτα δεν μπορεί να διακόψει την πορεία της.
Ο χώρος βασιλεύει».

Με τη δέκατη ταινία του, ο Γκοντάρ επιχειρεί μια «ανακεφαλαίωση» κι έναν απολογισμό τού μέχρι τότε έργου του. Ο Τρελός Πιερό δεν είναι παρά ένα «μικρό λεξικό» της γκονταρικής γλώσσας, των έμμονων ιδεών του και της τεχνικής του. Όλα τα θέματα που τον απασχόλησαν – και που θα τον απασχολήσουν στο μέλλον – , θα τα βρούμε συγκεντρωμένα σ’ αυτή την ταινία: ο έρωτας -συνώνυμο του θανάτου, η τρυφερότητα – συνώνυμο της αδεξιότητας, η ασυνεννοησία — συνώνυμο του πολιτισμού μας, η βλακεία -συνώνυμο της κακίας, η αδιαφορία για τον πλησίον – συνώνυμο της συμβατικής ηθικής. Κοντά σ’ αυτά, θα βρούμε κι εδώ την ιδέα-κλειδί για την κατανόηση ολόκληρης της θεματολογίας του: τη μάταιη αναζήτηση ενός χαμένου παραδείσου μέσα σ’ έναν κόσμο κατοικημένο από ψοφοδεή ανθρωπάκια.
Όσο οι άνθρωποι δεν καταφέρουν να συνεννοηθούν απευθείας με τη ματιά, με την αφή, με τα ένστικτα, οι λέξεις θα τους καταδυναστεύσουν πάντα και το ψέμα θα βρίσκει έναν τρόπο να χώνεται ανάμεσα τους. Ο λόγος είναι μια μάσκα που κρύβει την εικόνα, η οποία, αν δεν αντιπροσωπεύει την αλήθεια αυτή καθ’ αυτή, δίνει τουλάχιστον μια σαφή περιγραφή του κόσμου των φαινομένων. «Στις μέρες μας, όπου οι πάντες σκέφτονται βαθιά, το να λες βλακείες είναι ο μόνος τρόπος για να αποδείξεις πως έχεις ελεύθερη και ανεξάρτητη σκέψη», λέει ο Μπορίς Βιαν. Όμως, το να λες βλακείες με την εικόνα για ν’ αποδείξεις την ελευθεροφροσύνη σου, είναι κάτι περισσότερο από δύσκολο……
Ο τρελός Πιερό είναι μια ταινία-έρευνα, με την οποία ο Γκοντάρ προσπαθεί να σπάσει την κρούστα των φαινομένων και να πλησιάσει την ουσία. Ο ίδιος, χαρακτηρίζει τον «Τρελό Πιερό» σαν μια σπουδή ταινίας, που μιλά όχι για τους ανθρώπους και τα πράγματα, αλλά γι’ αυτό που βρίσκεται ανάμεσά τους και που ποτέ μέχρι τώρα δεν προβλημάτισε το σινεμά. Απελευθερωμένος από τις συμβάσεις της κλασικής δραματoυργίας αφήνεται να παρασυρθεί από ένα γνήσιο ποιητικό οίστρο.
Η ταινία είναι μια διερεύνηση του τρόπου με τον οποίο είναι δυνατόν να ξύσουμε με την κάμερα, τη σκουριά που έχει επικαθίσει στους ακαδημαϊκούς εγκεφάλους. Η πίστη του Γκοντάρ στην τέχνη του είναι πραγματικά συγκινητική.
Παράλληλα αποτελεί έναν αναρχικό ύμνο για μια γενιά που βιώνει το υπαρξιακό αδιέξοδο, ενώ θεωρείται η τελευταία μεγάλη ταινία της «νουβέλ βάγκ».

«Ένα πείραμα, μια προσπάθεια να αιχμαλωτίσω στο σελιλόιντ την ίδια την ουσία της ζωής.»
Ζαν Λουκ Γκοντάρ

Categories: Τρίτες με ποπ-κορν | Leave a comment

Η Αιώνια Λιακάδα Ενός Καθαρού Μυαλού

2004, σε σκηνοθεσία Μισέλ Γκοντρί και σενάριο Τσάρλι Κάουφμαν με τους: Τζιμ Κάρεϋ, Κέιτ Γουίνσλετ, Κίρστεν Ντανστ, Ελάιτζα Γουντ, Μαρκ Ράφαλο

Τρίτη 26 Ιουλίου 2016

Τρίτη 26 Ιουλίου 2016

Η ΙΣΤΟΡΙΑ
Ο Τζόελ απευθύνεται σε μια κλινική “διαγραφής της μνήμης” για να του σβήσουν κάθε ανάμνηση από τη σχέση του με την πρώην αγαπημένη του Κλεμεντάιν.

ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΙΣΤΟΡΙΑ
Το Human Nature, το κινηματογραφικό ντεμπούτο του σκηνοθέτη Μισέλ Γκοντρί, δεν είχε δυστυχώς ιδιαίτερη τύχη στις ελληνικές αίθουσες. Στην Αιώνια Λιακάδα (Eternal Sunshine of the Spotless Mind) συνεργάζεται για δεύτερη φορά με το σεναριογράφο Τσάρλι Κάουφμαν, μια από τις πιο πρωτότυπες και έξυπνες πένες στο χώρο του κινηματογράφου τα τελευταία χρόνια, που έχει ήδη στο ενεργητικό του τα Being John Malcovich και Adaptation.
Ο Γκοντρί δημιουργεί ένα σουρεαλιστικό περιβάλλον που αποδίδεται με τον πιο γήινο τρόπο: η χρήση των εφέ γίνεται όχι για εντυπωσιασμό, αλλά συντελεί στην εξέλιξη της υπόθεσης. Όσο παλαβή και αν φαίνεται η σεναριακή ιδέα, η ταινία αφηγείται την αρχαιότερη ιστορία του κόσμου: ένα αγόρι συναντά ένα κορίτσι, ερωτεύονται, αρχικά τα πράγματα πηγαίνουν καλά μέχρι που εμφανίζονται οι πρώτες δυσκολίες. Εδώ όμως οι κοινοτυπίες αποφεύγονται και η ιστορία παρουσιάζεται σε αντίστροφη γραμμική πορεία.
Εκμεταλλεύεται στο έπακρο κάθε μικρή, συναισθηματική πτυχή της ιστορίας που έχει στα χέρια του αλλά και της μορφής της αφήγησης. Δημιουργεί ένα δαιδαλώδες μονοπάτι που περνάει μέσα από το μυαλό διασκορπώντας, αναγεννώντας και εξοντώνοντας μνήμες για να μας οδηγήσει στην σύλληψη της απόλυτης ιδέας του έρωτα που πληγώνει. Αλλά και πάλι μπορεί να είναι οι αναμνήσεις του χαρακτήρα -καλές ή κακές- με τον τρόπο που εκείνος τις συγκράτησε στο μυαλό του και όχι απαραιτήτως, όπως συνέβησαν στην πραγματικότητα.
Εντυπωσιακός ο Κάρεϋ στον ωριμότερο και ίσως καλύτερο  ρόλο της καριέρας του, που υποδύεται τον Τζόελ με μοναδική ανθρωπιά. Έναν άνθρωπο λιγομίλητο, με πρόβλημα έκφρασης σκέψεων και συναισθημάτων, που προσπαθεί να διαφυλάξει τη μνήμη της Κλεμεντάιν. Φοβερή η ερμηνεία της Γουίνσλετ, που αφήνει να εξωτερικευτεί κάθε συναίσθημα, κάθε σκέψη αλλά και κάθε φόβος που κρύβεται μέσα της, βοηθώντας παράλληλα να διαβάσει κανείς και τους υπόλοιπους χαρακτήρες που συνδιαλέγονται μαζί της.. Στο πλευρό τους ένα εξαιρετικό δευτερεύον cast το οποίο έχει τον απαραίτητο χώρο για να εκφραστεί και να αναπνεύσει, ήρωες με τις δικές τους ζωές και τις παράλληλες ιστορίες, που διαπλέκονται με την κύρια των ηρώων και περιλαμβάνουν μερικές μικρο-εκπλήξεις μέχρι να καταλήξουμε στο φινάλε.
Το ερώτημα που αιωρείται είναι αν χωρίς μνήμη μπορεί να υπάρξει (παρελθόν άρα και) μέλλον. Αν αξίζει ένα καθαρό από τις θλιβερές μνήμες μυαλό, όταν ελλοχεύει ο κίνδυνος να αδειάσει και από τις θετικές.
Σε ένα μονοπάτι που έχει ήδη περπατηθεί και χωρίς να το γνωρίζουν, οι ήρωές μας διασταυρώνονται ξανά, με έναν Κάουφμαν να τους θέλει μαζί νομοτελειακά, όσο κι αν εμφανίζονται εμπόδια που τους απομακρύνουν. Το ζευγάρι ζει με τις επιλογές του, με τα λάθη του. Κανείς δεν τους εγγυάται ότι δεν θα τα ξανακάνουν όμως, ότι δε θα ακολουθήσουν πανομοιότυπη διαδρομή. Αυτοί επιλέγουν να το ζήσουν..

Η ταινία είναι σίγουρα Καουφμανική. Από την πρώτη μέχρι την τελευταία της σκηνή, η δαιμόνια συγγραφική φύση του δημιουργού είναι παρούσα. Από τον τίτλο-σιδηρόδρομο (στίχος από το ποίημα Eloisa to Abelard του Alexander Pope), μέχρι τους –σωστά- αναχρονισμένους τίτλους της ταινίας.

How happy is the blameless vestal`s lot!
The world forgetting, by the world forgot.
Eternal sunshine of the spotless mind!
Each pray`r accepted, and each wish resign`d.

Categories: Τρίτες με ποπ-κορν | Leave a comment

Σμυρνέικο και ρεμπέτικο γλέντι

Σμυρνέικο και ρεμπέτικο γλέντι στην αυλή της σβούρας, 13707795_877800185657221_967853542001103477_n
με τις Ευαγγελία Τζιόμαλλου (τραγούδι),
Δήμητρα Μετζάκη (ούτι, ακορντεόν) και
Ειρήνη Ζώγαλη (μπουζουκι),
με τσιπουράκι και τα λοιπά!
Όπως πάντα με ελεύθερη είσοδο.

Categories: Εκδηλώσεις | Leave a comment

Κοκταίηλ Πάρτυ

Το Σάββατο από τις 7μμ cocktail party στην αυλή,13775375_877401645697075_3424478823463268904_n
με mojito, caipiroska και διάφορα άλλα σε προσιτές τιμές!

Στα decks θα είναι ο Βασίλης Χρισταράς και η Αδαμαντία Στριμενοπούλου,
με swing, cuban αλλά και electro και britpop καλοκαιρινές μουσικές επιλογές.

Categories: Εκδηλώσεις | Leave a comment

Old Boy

2003, σε σκηνοθεσία Τσαν-Γουκ Παρκ με τους: Μιν-Σικ Τσόι, Χίε-Τζουνγκ Γκανγκ, Τζι-Τάε Γιου

Τρίτη 19 Ιουλίου 2016

Τρίτη 19 Ιουλίου 2016

Η ΙΣΤΟΡΙΑ
Ένας άντρας κλείνεται βίαια και δίχως προφανή λόγο μέσα σε ένα δωμάτιο για δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια, έχοντας συντροφιά μόνο μια τηλεόραση. Όταν αναπάντεχα απελευθερώνεται θα ζητήσει εκδίκηση προς το άγνωστο, γνωρίζοντας πως έχει μόνο πέντε ημέρες για να τα καταφέρει

ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΙΣΤΟΡΙΑ
Αποτελεί το δεύτερο (και κατά πολλούς καλύτερο) μέρος της «Τριλογίας της εκδίκησης» του σκηνοθέτη, που ξεκίνησε το 2002 με την ταινία ”Sympathy for Mr.Vengeance” και τελείωσε το 2005 με την ταινία ”Η εκδίκηση μιας κυρίας”.
Το στόρι της ταινίας-που βασίζεται εν μέρει στο ομώνυμο δημοφιλές manga comic των Νομπουάκι Μινεγκίσι και Γκάρον Τσουσίγια- μας παρουσιάζει έναν συνηθισμένο άνθρωπο που απάγεται από αγνώστους και μένει φυλακισμένος επί 15 χρόνια για άγνωστους λόγους. Όταν τελικά καταφέρνει να δραπετεύσει αρχίζει να αναζητά σε έξαλλη κατάσταση τους υπαίτιους χωρίς να γνωρίζει ότι ο άνθρωπος που κρύβεται πίσω από όλα αυτά ελέγχει στην πραγματικότητα την κάθε του κίνηση, κάνοντάς τον μια μαριονέτα σ’ ένα μακιαβελικό σχέδιο εκδίκησης..
Μέγα βραβείο Φεστιβάλ Καννών 2004.
Η σκηνοθεσία του Τσαν-Γουκ Παρκ δεν αφήνει περιθώρια να αποκλίνει κανείς από το στόχο. Η κάμερα κινείται υπερφυσικά και καταφέρνει να εστιάζει στα σωστά σημεία. Σκηνές ανθολογίας με τη χρήση της κάμερας στο πλάι να φέρνει σε videogame.
Ο Τσαν-Γουκ δεν κάνει κατάχρηση των μέσων του, είναι στυλάτος όσο χρειάζεται αλλά παράλληλα κάνει και ένα πραγματικά έξυπνο μοντάζ (ειδικά στα σημεία όπου η οθόνη χωρίζεται στα δύο ή στα σημεία των αριστοτεχνικών φλας μπακ).
Αποτέλεσμα: Σκηνές που σοκάρουν είτε από την ωμή αναπαράσταση, είτε από την εκθαμβωτική ομορφιά τους. Πρωτότυπες και φρέσκες ασιατικές ιδέες που προκαλούν αλλά ταυτόχρονα έχουν να προσθέσουν το κάτι παραπάνω στον παγκόσμιο κινηματογράφο. Η σύνθεση περιπέτειας, βίας και στοιχείων που κανείς δεν έχει σκεφτεί και φυσικά δεν περιμένει να παρακολουθήσει στη μεγάλη οθόνη με απίστευτα παρανοϊκά twists και συγκλονιστικές εκπλήξεις.
Οι μουσικές επιλογές τονίζουν ακόμη περισσότερο την τραγικότητα απάντων των ηρώων και αιτιολογούν τις συμπεριφορές τους και τα ξεσπάσματα βίας τους. Πέρα από το κομμάτι του Vivaldi, ολόκληρο το score της ταινίας συνέθεσε ο καταπληκτικός συνθέτης Γιονγκ-Γουκ Τζο, που έχει γράψει μουσική και για άλλες δημιουργίες του Παρκ.
Το Old Boy δεν διστάζει να προσεγγίσει με σκληρό ρεαλισμό έννοιες όπως η αμαρτία, η εκδίκηση, η μετάνοια και παράλληλα να βουτήξει μέσα στο αίμα τους ήρωες της. Ακόμη, όπως όλα τα σπουδαία δημιουργήματα του παγκόσμιου κινηματογράφου, έτσι κι αυτή η ταινία βασίζεται πάρα πολύ στον ρόλο που διαδραματίζουν οι εμπειρίες, τα βιώματα, τα λάθη και τα πάθη στη ζωή των ανθρώπων.
Η ταινία αποτελεί ακόμη μια απόδειξη ότι οι Ασιάτες σκηνοθέτες τόσο του θεάτρου αλλά και του κινηματογράφου γνωρίζουν σε βάθος εκτός από την δική τους βαθιά θεατρική παράδοση και την αρχαία ελληνική τραγωδία. Τους κανόνες της, τη θεματολογία της, τις συμπεριφορές των ηρώων και πάνω απ’όλα τη βιαιότητα που κρύβει η μετάβαση από την πλήρη άγνοια στην γνώση και από εκεί στην κάθαρση. Και όλα αυτά είναι στάδια που οι χαρακτήρες του Παρκ Τσαν-Γουκ τα περνάνε. Και οι ηθοποιοί του τα αποδίδουν με μεγαλειώδεις ερμηνείες..

Categories: Τρίτες με ποπ-κορν | Leave a comment

Betty Blue

1986, σε σκηνοθεσία  Ζαν Ζακ Μπενέξ με τους: Ζαν Ουγκ Ανγλάντ, Μπεατρίς Νταλ

Τρίτη 12 Ιουλίου 2016

Τρίτη 12 Ιουλίου 2016

Η ΙΣΤΟΡΙΑ
Στη συμβατική ζωή ενός εργαζόμενου 35άρη εμφανίζεται μια εκρηκτική νεαρή κοπέλα η οποία θα προσπαθήσει να τον βγάλει από το βόλεμα προτείνοντάς του την αναζήτηση ενός άπιαστου ονείρου.

ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΙΣΤΟΡΙΑ
Το Betty Blue, όπως ήταν η αγγλική μετάφραση του αρχικού 37,2 το πρωί, είναι το ταξίδι του Ζαν Ζακ Μπενέξ  στον θυελλώδη έρωτα. Με την καρδιά ενός παιδιού και το βλέμμα ενός έμπειρου τεχνίτη, ο γάλλος σκηνοθέτης διηγείται την ιστορία του Ζωργκ, ενός άνδρα κουρασμένου από τη ζωή και παραδομένου στην κενότητα της ανυπαρξίας, και της Μπέττυ, μιας ελκυστικής, παθιασμένης κοπέλας, που καίει τη ζωή της για να απολαύσει τη λάμψη της φωτιάς.
Η Μπεατρίς Νταλ, στο ρόλο της Μπέττυ ενσαρκώνει το αστέρι που θυσιάζεται στο έρεβος, απλά και μόνο για να απολαύσει τη λάμψη κατά την πτώση. Μαζί με τη λάμψη αυτή όμως, έρχεται και η φωτιά που καίει τόσο την ίδια, όσο και το σύντροφό της. Η αυτοκαταστροφική μανία που συνοδεύει το εκρηκτικό της ταμπεραμέντο και την ανισόρροπη ψυχική της κατάσταση, απεικονίζει σε υπερθετικό βαθμό την τρέλα που συνοδεύει το Πάθος και τον Έρωτα ανάμεσα στους δύο αυτούς ανθρώπους.
Από την άλλη πλευρά, ο Ζωργκ παραδίδεται απόλυτα σ’ αυτήν την παράνοια και την αγκαλιάζει, θυσιάζοντας τον εαυτό του στην προσπάθεια να την προστατέψει από οποιαδήποτε εξωτερική παρέμβαση. Εγκλωβισμένος στην τροχιά της Μπέττυ προς την ολοκληρωτική παράνοια, φονεύει την ηθική του καθαρότητα, επιδεικνύοντας το μέγιστο της αυτοθυσίας που απαιτεί ένα τέτοιο πάθος.
37Ο2 le matin, είναι το όνομα του βιβλίου του Φιλίπ Ντιζάν, πάνω στο οποίο ο Ζαν Ζακ Μπενέξ στηρίζει την ταινία του. 37°2 C, είναι και η θερμοκρασία του γυναικείου σώματος, κατά την κορύφωση της ερωτικής πράξης. Και από ερωτικές πράξεις, ο σκηνοθέτης φροντίζει να υπάρχει πληθώρα. Απόλυτα αισθησιακές, κινηματογραφημένες με εξαιρετική μαεστρία, ποτέ δεν πλησιάζουν τη χυδαιότητα, παραμένοντας πιστές στον ερωτισμό που υπηρετούν.
Ο Μπενέξ  καλύπτει την ταινία με τοπία εκθαμβωτικής ομορφιάς και μαγευτική χρήση των χρωμάτων. Η παιδική ελαφρότητα με την οποία χειρίζεται το θέμα του, η φρεσκάδα, αλλά και η άψογη καλλιτεχνική αρτιότητα των καδραρισμάτων του, είναι από μόνα τους στοιχεία που κρατούν το ενδιαφέρον.
Γυρισμένη στα μέσα του ’80, η ταινία αγαπήθηκε από τη νεολαία της εποχής ως απεικόνιση μιας επαναστατικής τάσης απελευθέρωσης αλλά και ένα σύμβολο αληθινού πάθους. Μια φετιχιστική αγάπη που την καθιέρωσe χαρίζοντάς της cult-status, το οποίο μπορεί να μη διατηρεί στις μέρες μας λόγω των κοινωνικών της προεκτάσεων, αλλά σίγουρα λόγω των σκηνοθετικών ικανοτήτων του δημιουργού και του λεπτού της χιούμορ.

Categories: Uncategorized | Leave a comment

Παρίσι, Τέξας

1984, σε σκηνοθεσία Βιμ Βέντερς, με τους  Χάρι Ντιν Στάντον, Ντιν Στόκγουελ, Ναστάζια Κίνσκι, Χάντερ Κάρσον

Τρίτη 5 Ιουλίου 2016

Τρίτη 5 Ιουλίου 2016

Η ΙΣΤΟΡΙΑ
Η ιστορία είναι για μια χαμένη ψυχή τον Τράβις, ο οποίος εκτός από την ψυχή του έχει χάσει την μνήμη του και την οικογένεια του. Τον βρίσκει ο αδερφός του και καταφέρνει να του επαναφέρει τις μνήμες του και να τον φέρει σε επαφή με τον γιο του τον οποίο τον μεγαλώνει ο ίδιος σαν πατέρας του. Από εδώ ξεκινά το μεγάλο ταξίδι του Τράβις μαζί με τον γιο του για την αναζήτηση της γυναίκας του και μητέρας του παιδιού.

ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΙΣΤΟΡΙΑ
Ο Γερμανός σκηνοθέτης μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη το σενάριο του διάσημου θεατρικού συγγραφέα και ηθοποιού Σαμ Σέπαρντ το οποίο αποτελεί διασκευή της νουβέλας του Λ. Μ. Κιτ Κάρσον.
Το Παρίσι είναι μια πόλη του Τέξας συνονόματη με τη γαλλική πρωτεύουσα. Είναι επίσης μια πολύ ενδιαφέρουσα αντίφαση, η οποία συνδέει την κομψότητα με το κιτς, τη μεγαλούπολη με την έρημο, την ευρωπαϊκή ιστορία με το αμερικανικό παρόν.  Εδώ αντιπροσωπεύει τον ιδεατό τόπο «καταγωγής» ενός ήρωα χωρίς παρελθόν, ο οποίος ξεκινά ένα διπλό οδοιπορικό.
Με τη βοήθεια του φωτογράφου Ρόμπι Μίλερ και του μουσικού Ράι Κούντερ (το υποβλητικό slide guitar σκορ του είναι εμπνευσμένο από το «Dark was the night, cold was the ground» του Μπλάιντ Γουίλι Τζόνσον), ο Βιμ Βέντερς μετατρέπει ένα απλό, λιγόλογο road movie σε μια βαθιά εσωτερική οδύσσεια η οποία περιγράφει σπαρακτικά τη σισύφεια αναζήτηση του σύγχρονου ανθρώπου για επικοινωνία.
Πρόκειται για ένα απόλυτα μοντέρνο αριστούργημα το οποίο εξελίσσει το σινεμά του Αντονιόνι και των ανεξάρτητων αμερικανικών ’60s & ’70s, βραβευμένο με Χρυσό Φοίνικα στο φεστιβάλ Κανών.
Το road Movie του Βιμ Βέντερς είναι αλληγορικό και αποτίνει φόρο τιμής στην Beat Generation, αποτελώντας σημείο αναφοράς κάθε ελεύθερου πνεύματος.
Με βασανιστικούς ρυθμούς αλλά και μία ισορροπημένη και συμπαγή αφήγηση ο Βέντερς κάνει εικόνα το σενάριο του Σέπαρντ κατορθώνοντας – πάντα και με την βοήθεια του ερμηνευτή του- να ενσωματώσει στα πλάνα του την ανθρώπινη αγωνία που γεννά η πολυπλοκότητα των συναισθημάτων και την άκαρπη προσπάθεια έκφρασης των συναισθημάτων αυτών που συχνά οδηγεί στην μοναξιά.
Οι ήρωες του Βέντερς έχουν περάσει πολλά στην ζωή τους, έχουν τραύματα που προσπαθούν να επουλώσουν και να γιατρέψουν και όπως συμβαίνει στη πραγματική ζωή αυτό είναι εξαιρετικά δύσκολο και απαιτεί θυσίες.
Οι ήρωες του Βέντερς είναι άνθρωποι με αδυναμίες που αγαπάνε παράφορα που αντιδρούν και μιλάνε διαφορετικά..

..και εμείς τους αγαπάμε γι αυτό.

Categories: Τρίτες με ποπ-κορν | Leave a comment